Welkom in mijn hoofd.

Dat knuffelen niet altijd tof is ontdekte ik vorige week. Lees hier hoe MS me opnieuw verraste.  And not in a good way.

Ik probeerde eens een nieuwe manier van posten: een nieuw kleurtje, wat frisser misschien. Laat hieronder gerust weten wat je er van vindt!

De enorme kloof in tijd tussen mijn laatste blogbericht en vandaag is moeilijk te verklaren. Na het verhaal van Nelson geschreven te hebben, stelde ik het schrijven van mijn volgende post stelselmatig uit. Geen tijd. Geen goesting. Geen fut. Geen onderwerp. Blabla… Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is de echte reden een gebrek aan veerkracht. Als anderen mij zouden beschrijven, 10 jaar geleden, eergisteren en vandaag zouden woorden als “wendbaar” en “flexibel” altijd de revue passeren. Ook als ik dat zelf zou moeten doen zou ik daar de nadruk op leggen – of gelegd hebben. Tot gisteren, denk ik. Gisteren moest ik voor de eerste keer in heel mijn MS- proces naar de ‘adviserend geneesheer’ van de mutualiteit. Alleen was het geen arts, maar een kinesist. Op zich geen probleem, want hé, ik ben flexibel. Ik begrijp dat er controles moeten gebeuren, en dat één dokter niet alles alleen kan. No problem dus. Tot ik daar zat en een half uur aan een stuk ondervraagd werd over de diag...

Dit wordt een bericht zonder enig spoor van zelfspot, sarcasme of cynische uitlatingen. Het wordt tijd dat ik eens schrijf aan het verhaal van Nelson. Een verhaal dat het verdient om geschreven te worden. Een verhaal waar ik echt eens mee in mijn hoofd – en in mijn hart laat kijken. Een verhaal van ultieme dierenspiegel. Een verhaal van alleen maar kracht en liefde. Nelson in opperste staat van ontspanning :-). Op 15 juli 2019 hing ik aan de telefoon met Inge Pauwels, hartsvriendin en bekend gedragstherapeut voor honden. Na een lang en emotioneel gesprek sloot ze af met de woorden “ja Anne, vanaf nu zal dierenspiegel nooit meer zijn wat het was.” De dag ervoor was Nelson gestorven. Nelson was onze gele labrador van 7 jaar. In lessen omschreef ik hem altijd als “een wandelend kalmerend signaal”. Turid Rugaas zou hem moeten gekend hebben. Niemand kon zich zo goed inleven en situaties aanvoelen als Nelson. Niemand paste zich zo goed aan anderen aan als hij. Een drukke klasgroe...

Sporten, zeggen ze. Dan word je minder moe, zeggen ze. Ik ben op het punt dat ik het wil proberen. Ik dacht bovendien dat ik al goed bezig was, zo met dat volleyballen en al. Maar nee, het moet een duursport zijn, zeggen ze (een emoji die met zijn ogen rolt is hier zeker op zijn plaats). Bouw uw conditie op, zeggen ze. Hoe fitter, hoe minder vermoeid… ik ben oprecht benieuwd. Mijn psych daagde me uit om aan mijn wekelijkse planning ook een   doel ( of een weakly goal – om te bewijzen dat ik toch nog hip ben) toe te voegen. Ik heb daar dan een tweewekelijks doel van gemaakt, kwestie van realistisch te blijven en me af en toe toch nog in luiheid te kunnen wentelen. Nu zit ik dus met een concrete doelstelling aan mijn been: zoek een sport waar je conditie van verbetert. Nu verwachten jullie dat ik zal gaan lopen, fietsen of zwemmen – of dat ik spontaan en enthousiast een lidkaart van de fitness in de buurt aan zal schaffen. Niet dus. www.lectrr.be Ik breek mijn hoofd al ...

Twee weken na opstoot nummer 2 kan ik zeggen dat het huilen was. Ik had gehoopt op hyper, maar nee… het mocht niet zijn. Die cortisonen zijn niet te onderschatten. Ze zijn nog steeds niet uit mijn lijf, maar ik kan al terug helder denken. De metaalsmaak is weg en mijn benen zijn ook weer wat steviger (letterlijk en figuurlijk). Bekomen van de wakkere nachten ben ik nog niet, en slapen doe ik ook nog niet goed. De afleveringen van ‘The Good Wife’ geraken stilaan op, dus hopelijk laat de goede nachtrust niet te lang meer op zich wachten. Bovendien werd mijn favoriete hoofdpersonage doodgeschoten (wie beslist zoiets?!), dus had ik even een existentiële crisis: verder kijken of niet? Maar goed, je ligt daar ’s nachts te liggen. Wat doet een mens dan? Ondertussen ben ik wel heel fier dat ik, zelfs met cortisonen in mijn lijf, de twee dagen per week heb kunnen werken én dat ik zo stilaan terug in een ritme kom. Geen evidente oefening, waar ik me graag in laat begeleiden. Deze week bren...

Opstoot nummer 2 is een feit. Vorige week had ik het idee dat mijn leven weer wat vorm kreeg. Kids naar school en dus opnieuw enige regelmaat – nu niet dat ik zo’n fan ben van structuur, maar toch. De totale anarchie van de zomervakantie bleek ook niet echt zo wenselijk. Ik terug aan het werk, weliswaar maar twee dagen per week, maar al genoeg om me weer nuttig en slim te voelen. Genoeg om mij ’s morgens weer aan te kleden 😊. Ik kreeg wat regelmaat in mijn sportactiviteiten en huishouden-gewijs begon ik te lijken op een kruising van Tante Kaat en Marie Kondo. De balans leek in orde te geraken. Looking good dus… Maar nee, we waren blijkbaar toch te snel op weg naar een oprecht antwoord “het gaat wel goed”. Stel je voor dat ik mijn leven georganiseerd zou krijgen… dat mag precies niet gebeuren. Vorige week na volleybal pijn aan beide ogen, na een paar dagen alleen nog pijn aan slecht oog, naar oogarts, ontsteking maar perfect zicht, in het weekend niet meer zo’n perfect zicht, ...