Welkom in mijn hoofd.

Twee weken na opstoot nummer 2 kan ik zeggen dat het huilen was. Ik had gehoopt op hyper, maar nee… het mocht niet zijn. Die cortisonen zijn niet te onderschatten. Ze zijn nog steeds niet uit mijn lijf, maar ik kan al terug helder denken. De metaalsmaak is weg en mijn benen zijn ook weer wat steviger (letterlijk en figuurlijk). Bekomen van de wakkere nachten ben ik nog niet, en slapen doe ik ook nog niet goed. De afleveringen van ‘The Good Wife’ geraken stilaan op, dus hopelijk laat de goede nachtrust niet te lang meer op zich wachten. Bovendien werd mijn favoriete hoofdpersonage doodgeschoten (wie beslist zoiets?!), dus had ik even een existentiële crisis: verder kijken of niet? Maar goed, je ligt daar ’s nachts te liggen. Wat doet een mens dan? Ondertussen ben ik wel heel fier dat ik, zelfs met cortisonen in mijn lijf, de twee dagen per week heb kunnen werken én dat ik zo stilaan terug in een ritme kom. Geen evidente oefening, waar ik me graag in laat begeleiden. Deze week bren...

Opstoot nummer 2 is een feit. Vorige week had ik het idee dat mijn leven weer wat vorm kreeg. Kids naar school en dus opnieuw enige regelmaat – nu niet dat ik zo’n fan ben van structuur, maar toch. De totale anarchie van de zomervakantie bleek ook niet echt zo wenselijk. Ik terug aan het werk, weliswaar maar twee dagen per week, maar al genoeg om me weer nuttig en slim te voelen. Genoeg om mij ’s morgens weer aan te kleden 😊. Ik kreeg wat regelmaat in mijn sportactiviteiten en huishouden-gewijs begon ik te lijken op een kruising van Tante Kaat en Marie Kondo. De balans leek in orde te geraken. Looking good dus… Maar nee, we waren blijkbaar toch te snel op weg naar een oprecht antwoord “het gaat wel goed”. Stel je voor dat ik mijn leven georganiseerd zou krijgen… dat mag precies niet gebeuren. Vorige week na volleybal pijn aan beide ogen, na een paar dagen alleen nog pijn aan slecht oog, naar oogarts, ontsteking maar perfect zicht, in het weekend niet meer zo’n perfect zicht, ...

Je zal je misschien afvragen waarom dit bericht zo lang op zich heeft laten wachten. Dat heeft verschillende redenen: -ik ben een echte planner, maar hoe ik mijn fantastische plannen op tijd uitgevoerd krijg is me al jaren een raadsel (wanneer schrijft daar eens iemand een boek over? Of: Iemand tips? 😊). Ik heb ook al wel geleerd dat dat ‘flexibel’ heet – en dat is meestal goed. -ik ben een echte uitsteller: tot de laatste moment, maar in de meeste gevallen komt het wel goed (daar zou ik dan weer een boek over kunnen schrijven.) -het was heet vorige week en jammer genoeg behoor ik tot de categorie MS’ers (ik moet altijd opletten dat ik niet SM’ers typ; als ik dat toch eens doe – gewoon negeren) die daar niet tegen kan. Vermits ik een positief verhaal wil brengen, heb ik dus maar even gezwegen. We zullen het houden op “miserie troef”, “half blind” en “flubberbenen”. Bron: www.generationm.be Tijdens die hitte heb ik nogal veel gegoogled. Random zoektermen als ‘MS’...