Twee weken na opstoot nummer 2 kan ik zeggen dat het huilen
was. Ik had gehoopt op hyper, maar nee… het mocht niet zijn. Die cortisonen
zijn niet te onderschatten. Ze zijn nog steeds niet uit mijn lijf, maar ik kan
al terug helder denken. De metaalsmaak is weg en mijn benen zijn ook weer wat
steviger (letterlijk en figuurlijk). Bekomen van de wakkere nachten ben ik nog
niet, en slapen doe ik ook nog niet goed. De afleveringen van ‘The Good Wife’
geraken stilaan op, dus hopelijk laat de goede nachtrust niet te lang meer op
zich wachten. Bovendien werd mijn favoriete hoofdpersonage doodgeschoten (wie beslist zoiets?!), dus
had ik even een existentiële crisis: verder kijken of niet? Maar goed, je ligt
daar ’s nachts te liggen. Wat doet een mens dan?
Ondertussen ben ik wel heel fier dat ik, zelfs met cortisonen in mijn lijf, de twee dagen per week heb kunnen werken én dat ik zo stilaan
terug in een ritme kom. Geen evidente oefening, waar ik me graag in laat
begeleiden. Deze week breng ik in kaart wat mijn stressoren zijn, en waar ik
energie van krijg én het belangrijkste; waar ik van kan ontspannen. Ik zet dat
allemaal netjes met kleuren op een kalender en op het einde van de week zou dat
verhelderende inzichten moeten geven over de balans in mijn leven. Ik ben
oprecht benieuwd.
Ik vrees alleen dat er veel rode blokjes zullen zijn. Die
wijzen op stress. En dat moet ik dus vermijden. Alleen jammer dat ik de laatste
tijd nogal gefrustreerd geraak over ‘het systeem’ dat niet doet waarvoor het gemaakt
is, en dat Kafka niet in mijn team zit. Maar ook daarover ongetwijfeld later meer.
Het voordeel aan het observeren van je eigen gedrag en het
effect ervan, is dat je meteen ook dat gedrag gaat aanpassen (ja, ik ben een
strever). Ik probeer dus ook bewust te ontspannen – hoe ik dat moet doen is me
nog niet altijd duidelijk, maar goed. Ik adem in en uit, ik denk aan regenbogen
en unicorns, ik staar in de verte én ik kruip achter mijn naaimachine.
Vooral
dat laatste is nuttig bij het leeg maken van mijn hoofd. Door de MS spendeer ik
aan één simpel projectje 3 dagen in plaats van 4 uren, maar af geraakt het uiteindelijk
wel. En zo creëren we een semi-ontspannen mama (ja, want Kafka, MS en de cortisonen zijn er nog en ze spannen samen) en een heel blije dochter. Wat wil een mens
nog meer?
 |
| Patroon: Sweatshirtdress Brindille & Twig Stof: uit stoffenvoorraad - ligt er al zo lang dat ik geen idee meer heb van waar het komt |
Reacties
Een reactie posten