De enorme kloof in tijd tussen mijn laatste blogbericht en vandaag is moeilijk te verklaren. Na het verhaal van Nelson geschreven te hebben, stelde ik het schrijven van mijn volgende post stelselmatig uit. Geen tijd. Geen goesting. Geen fut. Geen onderwerp. Blabla… Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is de echte reden een gebrek aan veerkracht. Als anderen mij zouden beschrijven, 10 jaar geleden, eergisteren en vandaag zouden woorden als “wendbaar” en “flexibel” altijd de revue passeren. Ook als ik dat zelf zou moeten doen zou ik daar de nadruk op leggen – of gelegd hebben. Tot gisteren, denk ik. Gisteren moest ik voor de eerste keer in heel mijn MS- proces naar de ‘adviserend geneesheer’ van de mutualiteit. Alleen was het geen arts, maar een kinesist. Op zich geen probleem, want hé, ik ben flexibel. Ik begrijp dat er controles moeten gebeuren, en dat één dokter niet alles alleen kan. No problem dus. Tot ik daar zat en een half uur aan een stuk ondervraagd werd over de diag...