Welkom in mijn hoofd.

Dit wordt een bericht zonder enig spoor van zelfspot, sarcasme of cynische uitlatingen. Het wordt tijd dat ik eens schrijf aan het verhaal van Nelson. Een verhaal dat het verdient om geschreven te worden. Een verhaal waar ik echt eens mee in mijn hoofd – en in mijn hart laat kijken. Een verhaal van ultieme dierenspiegel. Een verhaal van alleen maar kracht en liefde. Nelson in opperste staat van ontspanning :-). Op 15 juli 2019 hing ik aan de telefoon met Inge Pauwels, hartsvriendin en bekend gedragstherapeut voor honden. Na een lang en emotioneel gesprek sloot ze af met de woorden “ja Anne, vanaf nu zal dierenspiegel nooit meer zijn wat het was.” De dag ervoor was Nelson gestorven. Nelson was onze gele labrador van 7 jaar. In lessen omschreef ik hem altijd als “een wandelend kalmerend signaal”. Turid Rugaas zou hem moeten gekend hebben. Niemand kon zich zo goed inleven en situaties aanvoelen als Nelson. Niemand paste zich zo goed aan anderen aan als hij. Een drukke klasgroe...

Sporten, zeggen ze. Dan word je minder moe, zeggen ze. Ik ben op het punt dat ik het wil proberen. Ik dacht bovendien dat ik al goed bezig was, zo met dat volleyballen en al. Maar nee, het moet een duursport zijn, zeggen ze (een emoji die met zijn ogen rolt is hier zeker op zijn plaats). Bouw uw conditie op, zeggen ze. Hoe fitter, hoe minder vermoeid… ik ben oprecht benieuwd. Mijn psych daagde me uit om aan mijn wekelijkse planning ook een   doel ( of een weakly goal – om te bewijzen dat ik toch nog hip ben) toe te voegen. Ik heb daar dan een tweewekelijks doel van gemaakt, kwestie van realistisch te blijven en me af en toe toch nog in luiheid te kunnen wentelen. Nu zit ik dus met een concrete doelstelling aan mijn been: zoek een sport waar je conditie van verbetert. Nu verwachten jullie dat ik zal gaan lopen, fietsen of zwemmen – of dat ik spontaan en enthousiast een lidkaart van de fitness in de buurt aan zal schaffen. Niet dus. www.lectrr.be Ik breek mijn hoofd al ...