-

Sporten, zeggen ze. Dan word je minder moe, zeggen ze. Ik ben op het punt dat ik het wil proberen. Ik dacht bovendien dat ik al goed bezig was, zo met dat volleyballen en al. Maar nee, het moet een duursport zijn, zeggen ze (een emoji die met zijn ogen rolt is hier zeker op zijn plaats). Bouw uw conditie op, zeggen ze. Hoe fitter, hoe minder vermoeid… ik ben oprecht benieuwd.

Mijn psych daagde me uit om aan mijn wekelijkse planning ook een  doel ( of een weakly goal – om te bewijzen dat ik toch nog hip ben) toe te voegen. Ik heb daar dan een tweewekelijks doel van gemaakt, kwestie van realistisch te blijven en me af en toe toch nog in luiheid te kunnen wentelen.

Nu zit ik dus met een concrete doelstelling aan mijn been: zoek een sport waar je conditie van verbetert. Nu verwachten jullie dat ik zal gaan lopen, fietsen of zwemmen – of dat ik spontaan en enthousiast een lidkaart van de fitness in de buurt aan zal schaffen. Niet dus.

www.lectrr.be

Ik breek mijn hoofd al een week over wat bij me zou passen – buiten volleybal, want dat kan ik en dat doe ik graag. Mijn hart gaat er wel sneller van slaan, maar blijkbaar niet op de juiste manier. Het feit dat ik de dag na de training maar zie uit één oog neem ik er graag bij (en geef toe; dat is toch een bewijs dat het wèl een inspanning is – Uhthoff zou het zeker met me eens zijn geweest*).

Dat wil dus zeggen dat ik al 50% van mijn tijd om mijn doel te bereiken heb weg geredeneerd. En echt, ik heb zo veel goede argumenten bedacht waarom ik niet kan gaan lopen, fietsen of zwemmen – om van die fitness nog maar te zwijgen.

Hierbij de belangrijkste op een rij:

-lopen: een gebrek aan kraakbeen in mijn rechterknie (nee, voor volleybal heb je geen kraakbeen nodig); ik heb mijn spotify-abonnement opgezegd; het duurt 400 jaar voor je een fatsoenlijke afstand kan afleggen zonder dood te vallen; ik ben geen fan van Evy in mijn hoofd; je wordt daar zo moe van.
-fietsen: echt, gewoon nee… mijn kont kan dat niet af, mijn hoofd ook niet.
-zwemmen: ik kan niet zo goed zwemmen; mijn badpak-lijf is verloren gelopen in de beginjaren van de 21e eeuw  en nog steeds vermist; wat voor een gedoe is dat eigenlijk?

Ondanks al deze steenharde én onbetwistbare argumenten heb ik toch een vriendinnetje kunnen overtuigen om mee te gaan … zwemmen. Het is gepland, het is geregeld, het is nog niet gebeurd. Volgende week is het zover. We zullen daarna evalueren of het een vaste plaats krijgt in mijn wekelijkse planning. Dat zal vooral afhangen van de saunafaciliteiten in het zwembad en van de kwaliteit van de wijn achteraf :-).

Wordt ongetwijfeld vervolgd.  
www.lectrr.be

 *Het fenomeen van Uhthoff is het verergeren van de neurologisch symptomen van multiple sclerose en enkele andere neuropathien door een verhoogde lichaamstemperatuur die veroorzaakt wordt door lichamelijke inspanning, warm weer of een warm bad. (Bron: Wikipedia :-))

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

-
Afbeelding
Een jaar geleden was ik op van de stress. De verkiezingen naderden, lijsten moesten worden neergelegd, programma’s geschreven en stemmen gewonnen – of verdiend (?). Het cortisolgehalte in mijn bloed was torenhoog, maar hey, I was having fun.   Bron: www.medicalpublications.org De beslissing om uit de politiek te stappen werd door mijn lichaam -en door mijn omgeving, erg geapprecieerd en door een job te vinden die ik echt graag deed, kregen mijn bijnieren eindelijk wat meer rust. Een half jaar mocht ik genieten van een “normaal” leven. Een toffe job, een uniek bijberoep, blije kids, een lieve husband, twee toffe honden en een fijne familie (waar ik die paar heel goede vrienden ook bij reken). En dan “BAM”… … troebelheid. Letterlijk en figuurlijk. Een oog dat niet meer werkt en een wolk boven je hoofd waarvan het niet duidelijk is of en wanneer ze gaat uitbarsten. Dat oog is ondertussen vrij ok, die wolk zal er altijd blijven. Alles staat even op losse schroeven, waar...
Meer lezen
-
Afbeelding
De enorme kloof in tijd tussen mijn laatste blogbericht en vandaag is moeilijk te verklaren. Na het verhaal van Nelson geschreven te hebben, stelde ik het schrijven van mijn volgende post stelselmatig uit. Geen tijd. Geen goesting. Geen fut. Geen onderwerp. Blabla… Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is de echte reden een gebrek aan veerkracht. Als anderen mij zouden beschrijven, 10 jaar geleden, eergisteren en vandaag zouden woorden als “wendbaar” en “flexibel” altijd de revue passeren. Ook als ik dat zelf zou moeten doen zou ik daar de nadruk op leggen – of gelegd hebben. Tot gisteren, denk ik. Gisteren moest ik voor de eerste keer in heel mijn MS- proces naar de ‘adviserend geneesheer’ van de mutualiteit. Alleen was het geen arts, maar een kinesist. Op zich geen probleem, want hé, ik ben flexibel. Ik begrijp dat er controles moeten gebeuren, en dat één dokter niet alles alleen kan. No problem dus. Tot ik daar zat en een half uur aan een stuk ondervraagd werd over de diag...
Meer lezen