576 inzichten ten tijde van Corona

Dit wordt een bericht zonder enig spoor van zelfspot, sarcasme of cynische uitlatingen. Het wordt tijd dat ik eens schrijf aan het verhaal van Nelson. Een verhaal dat het verdient om geschreven te worden. Een verhaal waar ik echt eens mee in mijn hoofd – en in mijn hart laat kijken. Een verhaal van ultieme dierenspiegel. Een verhaal van alleen maar kracht en liefde.

Nelson in opperste staat van ontspanning :-).

Op 15 juli 2019 hing ik aan de telefoon met Inge Pauwels, hartsvriendin en bekend gedragstherapeut voor honden. Na een lang en emotioneel gesprek sloot ze af met de woorden “ja Anne, vanaf nu zal dierenspiegel nooit meer zijn wat het was.” De dag ervoor was Nelson gestorven. Nelson was onze gele labrador van 7 jaar. In lessen omschreef ik hem altijd als “een wandelend kalmerend signaal”.
Turid Rugaas zou hem moeten gekend hebben. Niemand kon zich zo goed inleven en situaties aanvoelen als Nelson. Niemand paste zich zo goed aan anderen aan als hij. Een drukke klasgroep? Dan brak hij onder de middag het bord af en alles wat daar in de buurt stond. Een verdrietige leerling? Hij wist als geen ander dat een knuffel dan wonderen kon doen. Hij zal nu wel een kameleon zijn.

Ruzie maken in de buurt van Nelson? Nee, dat kon niet. Dan werd hij oprecht ongelukkig én heel zenuwachtig.  Zijn naam is die van een vredebrenger, en dat was hij. Niet alleen als therapiehond voor anderen, maar ook in ons eigen gezin. Hij maakte zijn introductie om Billie te kalmeren, en dat deed hij – en meteen ook al de anderen die hier huis woonden.

Nelson werd ziek toen we op familieweekend waren in Nederland. Na een lange wandeling voelde hij zich zichtbaar zwak en kwam hij amper van zijn kussen. “Misschien te lang gewandeld.” dachten we, maar toen hij niet wou eten, heb ik hem in de auto gedragen en zijn we ermee naar een dierenkliniek in de buurt gereden. “Vergiftigd.” dacht ik, maar ook dat bleek niet waar te zijn.

Het verdict was trombocytopenie. Een duur woord voor een auto-immuunziekte die ervoor zorgt dat zijn eigen lichaam zijn bloedplaatjes afbrak. Hij was dus aan het doodbloeden. Zware cortisonen en chemopillen moesten dat weer recht trekken. En het leek erop dat dat ging lukken. Na vier dagen mocht Nelson mee naar België en lieten we hem opvolgen door een kliniek hier. Dagen van op en neer naar de kliniek tot het moment dat zijn bloed weer slecht was. Opnieuw daar blijven, aan het infuus, afzien van de bijwerkingen van de cortisonen en van alle bijkomende complicaties.

Jullie begrijpen dus goed dat, toen ik op 24 juni van de oogarts de boodschap kreeg dat ik onmiddellijk naar de spoedafdeling moest, mijn spontane reactie was: “Dat gaat niet, ik moet naar Nelson.”.

Ik moet jullie ook niet vertellen dat de weken daarna hel waren. Door uitsluiting konden we er bijna zeker van zijn dat de oorzaak van de auto-immuunziekte van Nelson in zijn centraal zenuwstelsel zat; in zijn hersenen of zijn ruggenmerg dus. Toen kreeg ik MS, een auto-immuunziekte die je centraal zenuwstelsel aantast. Tijdens mijn eerste medrol-kuur lag ik samen met Nelson op de vloer van zijn hok in de kliniek te wenen toen de dierenarts me zei “Hij heeft heel veel last van de cortisonen, zijn lichaam ziet af. Het is moeilijk uit te leggen, maar jij begrijpt het wel denk ik.”. Ja, ik begreep het wel.

Na twee volle weken in de kliniek, mocht hij mee naar huis. Twee volle weken die bol stonden van de complicaties; van een abces aan zijn poot tot een longontsteking. We vochten elke keer opnieuw en we hebben dikwijls gewonnen. Op 14 juli 2019 zijn we de strijd definitief verloren. Zijn lichaam was op. De uiteindelijke boosdoener die de auto-immuunziekte veroorzaakte, hebben we nooit gevonden, maar ik ben er zeker van dat het in zijn hersenen zat.

Die weken waren tot nu toe de ergste in mijn leven; trauma in het kwadraat. En toch probeer ik er een lichtpunt in te zoeken. Het zou niet bij Nelson passen om gewoon maar te sterven aan een domme ziekte die je krijgt door pech.

Ik ben er heilig van overtuigd dat Nelson perfect wist waar ik voor stond en ik ben er heilig van overtuigd dat hij op de een of andere manier een deel van de klap heeft opgevangen voor mij. Hij is er alleen te ver in gegaan. Tijdens zijn laatste dagen werd pas duidelijk waar hij heel zijn leven mee bezig was geweest: mij leren om grenzen te stellen én ze aan te geven, om naar mijn lichaam te luisteren en om mij voor te bereiden op wat komen zou. Nelson leerde me dat zorgen voor anderen goed is, maar dat zorgen voor jezelf belangrijker is.

Nelson was een oude ziel die niets dan kracht en liefde gaf. Dat geloof ik oprecht. Kracht en liefde die ik de rest van mijn leven goed zal gebruiken en zal doorgeven aan al wie ik graag zie.