Opstoot nummer 2 is een feit. Vorige week had ik het idee
dat mijn leven weer wat vorm kreeg. Kids naar school en dus opnieuw enige
regelmaat – nu niet dat ik zo’n fan ben van structuur, maar toch. De totale
anarchie van de zomervakantie bleek ook niet echt zo wenselijk. Ik terug aan
het werk, weliswaar maar twee dagen per week, maar al genoeg om me weer nuttig
en slim te voelen. Genoeg om mij ’s morgens weer aan te kleden 😊.
Ik kreeg wat regelmaat in mijn sportactiviteiten en huishouden-gewijs begon ik
te lijken op een kruising van Tante Kaat en Marie Kondo. De balans leek in orde
te geraken. Looking good dus…
Maar nee, we waren blijkbaar toch te snel op weg naar een oprecht
antwoord “het gaat wel goed”. Stel je voor dat ik mijn leven georganiseerd zou
krijgen… dat mag precies niet gebeuren.
Vorige week na volleybal pijn aan beide ogen, na een paar dagen
alleen nog pijn aan slecht oog, naar oogarts, ontsteking maar perfect zicht, in
het weekend niet meer zo’n perfect zicht, wat over en weer gemail met
neuroloog, vandaag naar het ziekenhuis. Resultaat: 5 dagen medrol, 4 weken
ellende. Binnen een maand nieuwe MRI om te checken of er nieuwe letsels zijn en
of we moeten overwegen om over te schakelen naar medicatie van de tweede lijn.
We kijken dus weer uit – niet echt natuurlijk, naar:
-nog meer vermoeidheid – zou dat eigenlijk nog kunnen? Ik
weet het je te
zeggen.
-slapeloze nachten – en extra uren, als we echt positief zijn
-degeneratie van spierweefsel – dju, al dat volleyballen en squashen voor niks
-een heerlijke metaalsmaak in m’n mond
-leuke qualitytime met de vriendinnetjes die me gezelschap houden tijdens de
baxters Рdaar kijk ik wel ̩cht naar uit
-te pas en te onpas dramatisch beginnen huilen alsof ik 8 maanden zwanger ben – juist: ALSOF
-een beetje woozy zijn in het hoofd – inderdaad, je voelt je zwanger en
dronken tegelijk – ‘mindfuck’ noemen ze zoiets
-rode vlekken over heel mijn lijf en meer van die toffe bijwerkingen
zeggen.
-slapeloze nachten – en extra uren, als we echt positief zijn
-degeneratie van spierweefsel – dju, al dat volleyballen en squashen voor niks
-een heerlijke metaalsmaak in m’n mond
-leuke qualitytime met de vriendinnetjes die me gezelschap houden tijdens de
baxters Рdaar kijk ik wel ̩cht naar uit
-te pas en te onpas dramatisch beginnen huilen alsof ik 8 maanden zwanger ben – juist: ALSOF
-een beetje woozy zijn in het hoofd – inderdaad, je voelt je zwanger en
dronken tegelijk – ‘mindfuck’ noemen ze zoiets
-rode vlekken over heel mijn lijf en meer van die toffe bijwerkingen
MAAR: ik weet nu wat ik kan verwachten en ik ga me niet uit
mijn lood laten slaan. Ik ga gewoon door met mijn geweldig georganiseerde planning,
mits dagelijkse toevoeging “baxter medrol + koffie”.
Ik beloof ook plechtig aan alle bezorgde mensen in mijn netwerk dat ik dagelijks een extra aflevering van ‘The Good Wife’ op Netflix zal zien, zodat ik ‘extra rusten’ ook kan afvinken in die mooie, nieuwe planner van me (Sorry lieve husband van me, het is nu officieel verantwoord om ‘The Good Wife' te bingewatchen).
Ik beloof ook plechtig aan alle bezorgde mensen in mijn netwerk dat ik dagelijks een extra aflevering van ‘The Good Wife’ op Netflix zal zien, zodat ik ‘extra rusten’ ook kan afvinken in die mooie, nieuwe planner van me (Sorry lieve husband van me, het is nu officieel verantwoord om ‘The Good Wife' te bingewatchen).
En stiekem hopen we dat de medrol echt zijn werk doet en dat
ik deze keer bij de weinige mensen hoor die er “een beetje hyper” (dixit neuroloog) van worden.
Wie weet heb ik binnen vier weken dan echt alles op een rij :-D.
We zullen het beleven. Ik kijk er niet naar uit, maar het is wat het is. Ik heb liefst dat mijn oogzenuw nog lang zijn (of haar?) ding kan doen. Dus hyper of huilen, we moeten er door.
We zullen het beleven. Ik kijk er niet naar uit, maar het is wat het is. Ik heb liefst dat mijn oogzenuw nog lang zijn (of haar?) ding kan doen. Dus hyper of huilen, we moeten er door.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Reacties
Een reactie posten