Over knuffels en andere kwallen
Dat knuffelen niet altijd tof is ontdekte ik vorige week. Lees hier hoe MS me opnieuw verraste.
And not in a good way.
Een jaar geleden was ik op van de stress. De verkiezingen naderden, lijsten moesten worden neergelegd, programma’s geschreven en stemmen gewonnen – of verdiend (?). Het cortisolgehalte in mijn bloed was torenhoog, maar hey, I was having fun. Bron: www.medicalpublications.org De beslissing om uit de politiek te stappen werd door mijn lichaam -en door mijn omgeving, erg geapprecieerd en door een job te vinden die ik echt graag deed, kregen mijn bijnieren eindelijk wat meer rust. Een half jaar mocht ik genieten van een “normaal” leven. Een toffe job, een uniek bijberoep, blije kids, een lieve husband, twee toffe honden en een fijne familie (waar ik die paar heel goede vrienden ook bij reken). En dan “BAM”… … troebelheid. Letterlijk en figuurlijk. Een oog dat niet meer werkt en een wolk boven je hoofd waarvan het niet duidelijk is of en wanneer ze gaat uitbarsten. Dat oog is ondertussen vrij ok, die wolk zal er altijd blijven. Alles staat even op losse schroeven, waar...
Dat is zo herkenbaar, beste Anne! Ikzelf heb ook zulke opmerkingen gekregen zonder enige vorm van empathie!
BeantwoordenVerwijderenMijn nichtje werd een oog weggenomen om een tumor te verwijderen, die er vlak achter zat.
Haar prof had haar aangeraden om een tijdelijke kaart aan te vragen voor gehandicapten omdat het dieptezicht zich pas gedeeltelijk hersteld na één twee jaar. Met als gevolg ze zich volledig moest ontkleden tot op haar ondergoed en op de behandelingstafel moest gaan liggen, haar rechter en daarna haar linker been moest optillen. Ze mocht eraf en dat was het, met als gevolg de kaart geweigerd werd!
Kun jij volgen?
Dag Anne-Marie,
Verwijderenbedankt voor je reactie! Ik wou zeker niet de indruk wekken dat mijn neuroloog fout had gereageerd ofzo hoor. Ze is echt heel empathisch en zeer begaan met haar patiënten. Niets dan lof. Wat betreft die MS-hug; het hoort erbij, dat is niet leuk, maar het is wel zo. Dat zijn mijn eigen woorden :-). Wat vervelend ook voor je nicht. Ik denk inderdaad dat er nog wel veel werk is aan het empathisch vermogen van bepaalde controlediensten. Groetjes, Anne