576 inzichten ten tijde van Corona

Een jaar geleden was ik op van de stress. De verkiezingen naderden, lijsten moesten worden neergelegd, programma’s geschreven en stemmen gewonnen – of verdiend (?). Het cortisolgehalte in mijn bloed was torenhoog, maar hey, I was having fun.

 

Bron: www.medicalpublications.org

De beslissing om uit de politiek te stappen werd door mijn lichaam -en door mijn omgeving, erg geapprecieerd en door een job te vinden die ik echt graag deed, kregen mijn bijnieren eindelijk wat meer rust. Een half jaar mocht ik genieten van een “normaal” leven. Een toffe job, een uniek bijberoep, blije kids, een lieve husband, twee toffe honden en een fijne familie (waar ik die paar heel goede vrienden ook bij reken). En dan “BAM”…

… troebelheid. Letterlijk en figuurlijk. Een oog dat niet meer werkt en een wolk boven je hoofd waarvan het niet duidelijk is of en wanneer ze gaat uitbarsten. Dat oog is ondertussen vrij ok, die wolk zal er altijd blijven. Alles staat even op losse schroeven, waardoor ik momenteel nog niet terug aan het werk ben (met de nadruk op NOG niet).

Nu al – na twee maanden, krijg ik van heel wat mensen vaak dezelfde vragen. Een van die terugkerende conversaties gaat zo:

Persoon X: “Hoe ist nu met u?”
Ik: “Ca va wel.” (Ik ben nu eenmaal een Vlaming – sociaal wenselijke antwoorden geven zit in mijn bloed.)
Persoon X: “Niet te veel last?”
Ik: “Gaat wel, vooral heel moe.”
Persoon X: “Toch al terug aan het werk?” (waarmee gesuggereerd wordt dat dat de normaalste zaak van de wereld zou zijn, en een verantwoording noodzakelijk indien dit niet zo is *)
Ik: “Nee, nog niet.”
Persoon X: “Ah, wat doe je dan heel de dag?”

(Eerst en vooral wil ik de zin die bij * staat even nuanceren; ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen die me deze vraag stellen dat echt niet doen om me te veroordelen, of om me aan te zetten tot werken, maar wel uit pure interesse omdat ze weten dat ik niet de rest van mijn leven wil thuis blijven. Toch komt die vraag soms zo binnen, en krijg ik het gevoel dat ik me moet verantwoorden en toch maar moet vertellen hoe slecht ik me vaak voel, want alleen dan lijkt het ‘ok’ om even niet te werken.)

Maar goed, wat doe ik dan de hele dag? In vergelijking met een jaar geleden: helemaal niets. In vergelijking met een maand geleden: best al wat. Ik probeer de losse schroeven weer vast te zetten en mijn nieuwe realiteit vorm te geven. Dat vraagt energie – die ik vaak niet heb. Dus ja, ik kijk ook Netflix, ik lees weer boeken, ik slaap overdag en ik lummel wat rond. 





En werken, dat doe ik binnenkort ook weer. Niet direct voltijds, want een nieuwe werkelijkheid bouw je niet op twee maanden. Ik probeer ook te genieten van de momenten waarop ik wel energie heb. Spelletjes spelen met Viktor en Louise, wandelen met Billie, tijd nemen om wat te schrijven 😊, naar de winkel gaan zonder race tegen de tijd, volleyballen, achter mijn naaimachine gaan zitten, … . Er is zoveel om van te genieten. 

Dat doe ik dus elke dag.