576 inzichten ten tijde van Corona

We hebben deze zomer een mierenplaag. Of misschien kan ik beter zeggen ‘IK’ heb deze zomer een mierenplaag. Ze zitten niet in onze hal, of op onze oprit. Ook niet in de keuken of in de badkamer. Nee, zelfs niet in ons bed. De kleine f*ckers zitten onder mijn huid, en ze kruipen over heel mijn rechtse kant. Van mijn kleinste teen, tot de uiterst zeldzame grijze haar op mijn hoofd. Gelukkig kruipen ze niet heel de dag, maar wel vaak en vooral als ik moe ben of stress heb. En laat dat nu juist de catch zijn, moe ben ik zo goed als altijd en stress… diegenen die mij kennen zullen zich er iets bij kunnen voorstellen.

Je zal nu denken ‘gestopt met politiek en eindelijk stapelgek geworden’. Het zou waar kunnen zijn, maar ik moet je teleurstellen. Het is eerder iets van ‘eindelijk gestopt met politiek en dan MS gekregen’.

24 juni 2019 is een dag die ik nooit meer zal vergeten – tenzij de MS daar anders over beslist natuurlijk 😊 –  de dag dat een heel boze en , zo bleek later, heel ongeruste oogarts mij naar de neuroloog stuurde. “Sito Presto, nu, onmiddellijk”. De dag dat de verpleegkundige blij kwam zeggen dat ik geen hersentumor had en de dag waarop ik rare turnoefeningen op één been moest doen – die ik natuurlijk niet kon. Wisten zij veel dat turnen nooit mijn beste talent is geweest. Maar dat was niet zo relevant op dat moment. “Proberen positief te blijven, juffrouw” zei de verpleegkundige, die een paar minuten eerder nog vrolijk was omdat ik geen tumor had, met een heel somber gezicht. En ik? Ik snapte nog steeds niet over wat het ging. En normaal ben ik nu niet zo traag van begrip.

Toen kwam de neuroloog. Een jonge vrouw die heel ad-rem en rechtuit was. Iemand waar ik mezelf onmiddellijk in herkende en waar ik direct een vrij groot vertrouwen in had. Gewoon zomaar, ondanks het feit dat ze een hele reeks van onprettige dingen aankondigde:

-je hebt waarschijnlijk MS, ik ben er vrij zeker van, maar mag het nog niet zeggen

-ik moet een lumbaalpunctie  bij je doen, asap

-je moet 5 dagen opgenomen worden om alle onderzoeken te ondergaan

-je krijgt waarschijnlijk een stootkuur van 5 dagen cortisone

Gelukkig zei ze ook wel andere zaken:

-MS is niet meer wat het geweest is

-er bestaat vrij goede medicatie die de boel kan afremmen

-geen paniek

En gelukkig was ze ook vatbaar voor onderhandeling. Na enig aandringen mocht ik af en toe weg van het ziekenhuis om zieke hond Nelson te bezoeken en garandeerde ze me dat ik naar de afstudeerceremonie van Viktor mocht. De jonge vrouwelijke dokter begreep gelukkig heel goed dat je zoon maar één keer afstudeert van de kleuterklas.  Nu ik het zo schrijf, vraag ik me af of een mannelijke neuroloog dat ook zou begrijpen – wat op zich al een foute bedenking is. Maar goed, laat ons er van uit gaan dat dat wel  zo zou zijn, kwestie van positief te blijven.

Want het doel van deze blog is duidelijk: een positief verhaal brengen, mijn eigen bedenkingen en zorgen wat wegschrijven, en ook jou inkijk geven in hoe ik mijn leven probeer aan te passen. Want MS heeft impact. Dat ervaar ik na een maand al heel erg. Ik zal ook af en toe wat tips geven, gebaseerd op eigen ervaringen. Iets meer dan 30 dagen ben ‘chronisch ziek’ en al iets meer dan 60 keer heb ik gehoord “je ziet er niet ziek uit he”. Dat is top, maar ik ben er niets mee, want ziek ben ik wel. Zeg maar “je ziet er goed uit” of “leuke broek” of “je haar zit goed”, want die mieren… die zijn er elke dag.